News


17th February 2018. His Grace Bishop Saba's visit to Vancouver

posted Jan 27, 2018, 12:34 PM by Mamao Thoma   [ updated Jan 27, 2018, 12:35 PM ]


17 February 2018

His Grace Bishop Saba's visit to Vancouver. 



Saturday morning, February 17th, His Grace Bishop Saba will be visiting Orthodox Monastery of All Saints in Dewdney. His Grace will be meeting with His Grace Archbishop Lazar and His Grace Bishop Varlaam. After the meeting Bishop Saba will meet local Georgian community and parishioners. After meeting there will be lunch and discussions about local challenges and perspectives. 



Address: 37323 Hawkins Pickle Rd, Dewdney, BC V0M 1H0




Ascension of Our Lord Jesus Christ

posted Jun 7, 2016, 5:11 PM by Mamao Thoma   [ updated Jun 7, 2016, 5:15 PM ]


Ascension of Our Lord Jesus Christ




On this day, the Thursday of the sixth week of Pascha, we celebrate the Ascension of our Lord and God and Savior Jesus Christ.

After His Resurrection, Jesus remained on earth for forty days, appearing to His Disciples in various places. He ate, drank and conversed with them, verifying and assuring His Resurrection. On the fortieth day after Pascha, Jesus appeared to His Disciples in Jerusalem. He gave them His last commandment, to go forth and preach in His Name to all the nations. At the same time, He told them not to depart from Jerusalem, but to wait until they were clothed with the power from on high by the descent of the Holy Spirit upon them. Having said this, Jesus led His Disciples to the Mount of Olives. Then He lifted up His hands and blessed them. And as He was speaking to them with words of fatherly blessing, Jesus departed from them and ascended into Heaven, being received by a shining cloud, indicating His divine majesty. He gradually disappeared from the sight of the Disciples as they gazed at Him. And as they stood thus, two angels in brilliant white robes appeared to them in the form of men and said to them: Ye men of Galilee, why stand ye gazing up into Heaven? This same Jesus, Who is taken from you into Heaven, shall so come in like manner as ye have seen Him go into Heaven. In these words is fulfilled and defined the doctrine concerning the Son of God and His Word, in the Confession of Faith. After our Lord Jesus Christ fulfilled all His great dispensation for us, He ascended in glory into Heaven, and sat on the right hand of God the Father. His Disciples returned from Jerusalem from the Mount of Olives, rejoicing in the promise of the coming of the Holy Spirit. O Christ our God, Who didst ascend in glory, have mercy on us. Amen.

My Dear Homeland

posted Mar 28, 2016, 4:09 PM by Mamao Thoma   [ updated May 13, 2016, 7:07 PM ]



My Dear Friends, we invite you on May 29th to celebrate the 25th Anniversary of the Georgian Independence Day.


 Please join us at a special event 

My Dear Homeland… 

Sunday, May 29th, 3:00 p.m

Restaurant Georgia 

1118 Finch Ave, North York 

Tickets $80 (Children under 14 years $10) 

Tickets are available for sale at the Georgian Church in advance or email us at georgianchurch@torontomrevli.ca 

Same day Most Reverend Bishop Saba will visit Toronto and perform divine worship at the Iveron Icon of Mother of God Georgian Orthodox Church in Toronto, and join the celebration  over Georgian traditional dinner with showcasing Georgian dances and songs by professional singers and dance group and also there will be small performance by Sunday School students.


 Proceeds will be donated to the fund for building a Georgian Church in Toronto.





The Expulsion of Adam and Eve from Paradise

posted Mar 12, 2016, 9:00 AM by Mamao Thoma   [ updated Mar 12, 2016, 9:00 AM ]


The Expulsion of Adam and Eve from Paradise





The Sunday of Forgiveness, the last of the preparatory Sundays before Great Lent, has two themes: it commemorates Adam’s expulsion from Paradise, and it accentuates our need for forgiveness. There are obvious reasons why these two things should be brought to our attention as we stand on the threshold of Great Lent. One of the primary images in the Triodion is that of the return to Paradise. Lent is a time when we weep with Adam and Eve before the closed gate of Eden, repenting with them for the sins that have deprived us of our free communion with God. But Lent is also a time when we are preparing to celebrate the saving event of Christ’s death and rising, which has reopened Paradise to us once more (Luke 23:43). So sorrow for our exile in sin is tempered by hope of our re-entry into Paradise.

The second theme, that of forgiveness, is emphasized in the Gospel reading for this Sunday (Matthew 6:14-21) and in the special ceremony of mutual forgiveness at the end of the Vespers on Sunday evening. Before we enter the Lenten fast, we are reminded that there can be no true fast, no genuine repentance, no reconciliation with God, unless we are at the same time reconciled with one another. A fast without mutual love is the fast of demons. We do not travel the road of Lent as isolated individuals but as members of a family. Our asceticism and fasting should not separate us from others, but should link us to them with ever-stronger bonds.

The Sunday of Forgiveness also directs us to see that Great Lent is a journey of liberation from our enslavement to sin. The Gospel lesson sets the conditions for this liberation. The first one is fasting—the refusal to accept the desires and urges of our fallen nature as normal, the effort to free ourselves from the dictatorship of the flesh and matter over the spirit. To be effective, however, our fast must not be hypocritical, a “showing off.” We must “appear not unto men to fast but to our Father who is in secret” (vv. 16-18).

The second condition is forgiveness—“If you forgive men their trespasses, your Heavenly Father will also forgive you” (vv. 14-15). The triumph of sin, the main sign of its rule over the world, is division, opposition, separation, hatred. Therefore, the first break through this fortress of sin is forgiveness—the return to unity, solidarity, love. To forgive is to put between me and my “enemy” the radiant forgiveness of God Himself. To forgive is to reject the hopeless “dead-ends” of human relations and to refer them to Christ. Forgiveness is truly a “breakthrough” of the Kingdom into this sinful and fallen world.


26 June 2015. Holy Father Metropolitan Antim the Iberian

posted Jun 27, 2015, 8:21 AM by Mamao Thoma   [ updated Jun 27, 2015, 8:22 AM ]




Metropolitan Antim was born around year 1650 in Georgia, a country named Iviria by the Romanians. Hence the name of Iberian. Antim's secular name was Andrew. Enslaved by the Turks, Andrew reached Constantinople, being redeemed - probably - by patriarch Dositheus of Jerusalem. He was tonsured as monk under the name of Antim. The future metropolitan came into Wallachia at the beginning of the rule of Constantin Brâncoveanu.


In his new country Antim proved to be a prolific printer. In a stretch of 25 years more than 60 titles have appeared in the print shops that he led or established. His books were written in Romanian, Greek, Slavic, Arabic. A large part of these books were written or translated by Antim himself. With these books the Romanian language consolidated even more its rightful place as religious language.

Antim was advancing fast in the Orthodox hierarchy: abbot at Snagov Monastery (around 1696), bishop of Râmnic (1705) and finally metropolitan of Walachia (1708).


In 1716, Nicholas Mavrocordatos (1670 - 1730) forced Antim to retire from his seat of metropolitan. Deposed by the Patriarchate of Constantinople, Antim was exiled to Sinai Monastery. Antim was killed by the Turkish soldiers who were guarding him on the way toward his forceful exile. His body was thrown into the Tundzha River (a tributary that is emptying into Maritsa River near Adrianople - Edirne).





In 1966 the punishment received by Antim was raised by the Patriarch of Constantinople. In 1992 the Romanian Orthodox Church canonized Antim. Saint Hierarch and Martyr Anthim the Iberian is feasted of 27th of September.

From the name of the Metropolitan came also the name of Antim Cup, a trophy offered to the winner of the rugby matches between the national teams of Romania and Georgia.

13 June 2015. Devastating flood in Tbilisi, Georgia

posted Jun 21, 2015, 9:30 PM by Mamao Thoma   [ updated Jun 22, 2015, 8:58 PM ]

Devastating flood in Tbilisi, Georgia 


Dear all, 

Many of you are aware of the catastrophe that occurred in the capital of Georgia, Tbilisi, on the night of June 13th. Due to heavy rains, the River Vera flooded, completely destroying some houses and residential buildings as well as damaging others. 

As a result of the natural disaster, dozens of families are displaced. Flood related human casualties have already reached 20, and 6 are still missing. As well, there are innumerable animal losses. The river overflowed into the Tbilisi Zoo, killing many animals, while others, including tigers, wolves and penguins, were able to escape into the city. The flooding has also completely destroyed the Dog Shelter. Luckily, the employees were able to escape, and putting their own lives at risk, rescued just 150 out of the 500 dogs housed at the shelter. The flooding and soil erosion have also affected other areas of Georgia, including Tskneti, Village Tsveri and Akhaldaba. Moreover, the excess water has damaged infrastructure in other parts of Tbilisi. In order to recover, Tbilisi desperately needs all the help it can get. The total damages estimated at 100 million USD.

This tragedy has united the government, citizens and companies to contribute in cleaning and restoring the city. Money is being raised in Georgia, in the United States and across the EU. We kindly ask all foreign friends and benefactors to join the effort in rebuilding the capital and assisting those affected by the flood. All money raised will go towards rebuilding the destroyed infrastructure, providing shelter and necessities to the affected families and giving new accommodations to the animals from the zoo and the dog shelter. Please support Tbilisi in getting back on its feet. In the wake of this tragedy, all donations are significant and the citizens of Georgia are deeply grateful for every contribution, large or small.  

We will be posting regular updates on the situation in Tbilisi. Every dollar counts and we thank you all for your kindness. A full recovery will only be possible with the generosity and compassion of the international community.


Please donate for Tbilisi recovery on this online donation site. 

https://www.gofundme.com/RecoverTbilisi

21 May 2015. Ascension of Our Lord and Savior Jesus Christ

posted Jun 21, 2015, 9:05 PM by Mamao Thoma

Ascension of Our Lord and Savior Jesus Christ




Thou hast ascended in glory O Christ our God, granting joy to Thy disciples by the promise of the Holy Spirit. Through the blessing they were assured that Thou art the Son of God, the Redeemer of the world! (Troparion).

When Thou didst fulfill the dispensation for our sake, and didst unite earth to heaven, Thou didst ascend in glory, O Christ our God, not being parted from those who love Thee, but remaining with them and crying: I am with you and no one will be against you! (Kontakion)

Jesus did not live with his disciples after his resurrection as he had before his death. Filled with the glory of his divinity, he appeared at different times and places to his people, assuring them that it was he, truly alive in his risen and glorified body.

To them he presented himself alive after his passion by many proofs, appearing to them during forty days, and speaking of the Kingdom of God (Acts 1:3).

It should be noted that the time span of forty days is used many times in the Bible and signifies a temporal period of completeness and sufficiency (Gen 7:17; Ex 16:35, 24:18; Judg 3:11; 1 Sam 17:16; 1 Kg 19:8; Jon 3:4; Mt 4:2). On the fortieth day after his passover, Jesus ascended into heaven to be glorified on the right hand of God (Acts 1:9-11; Mk 16:19; Lk 24:51). The ascension of Christ is his final physical departure from this world after the resurrection. It is the formal completion of his mission in this world as the Messianic Saviour. It is his glorious return to the Father who had sent him into the world to accomplish the work that he had given him to do (Jn 17:4-5).

... and lifting his hands he blessed them. While blessing them, he parted from them and was carried up into heaven. And they returned to Jerusalem with great joy. ... (Lk 24:51-52).

The Church’s celebration of the ascension, as all such festal celebrations, is not merely the remembrance of an event in Christ’s life. Indeed, the ascension itself is not to be understood as though it were simply the supernatural event of a man floating up and away into the skies. The holy scripture stresses Christ’s physical departure and his glorification with God the Father, together with the great joy which his disciples had as they received the promise of the Holy Spirit who was to come to assure the Lord’s presence with them, enabling them to be his witnesses to the ends of earth (Lk 24:48-53; Acts 1:8-11; Mt 28:20; Mk 16:16-14).

In the Church the believers in Christ celebrate these very same realities with the conviction that it is for them and for all men that Christ’s departure from this world has taken place. The Lord leaves in order to be glorified with God the Father and to glorify us with himself. He goes in order to “prepare a place” for and to take us also into the blessedness of God s presence. He goes to open the way for all flesh into the “heavenly sanctuary ... the Holy Place not made by hands” (see Hebrews 8-10). He goes in order send the Holy Spirit, who proceeds from the Father to bear witness to him and his gospel in the world, making him powerfully present in the lives of disciples.

21 May 2015. Ascension of Our Lord and Savior Jesus Christ

posted May 19, 2015, 5:10 PM by Mamao Thoma   [ updated May 19, 2015, 5:10 PM ]


Thou hast ascended in glory O Christ our God, granting joy to Thy disciples by the promise of the Holy Spirit. Through the blessing they were assured that Thou art the Son of God, the Redeemer of the world! (Troparion).

When Thou didst fulfill the dispensation for our sake, and didst unite earth to heaven, Thou didst ascend in glory, O Christ our God, not being parted from those who love Thee, but remaining with them and crying: I am with you and no one will be against you! (Kontakion)

Jesus did not live with his disciples after his resurrection as he had before his death. Filled with the glory of his divinity, he appeared at different times and places to his people, assuring them that it was he, truly alive in his risen and glorified body.

To them he presented himself alive after his passion by many proofs, appearing to them during forty days, and speaking of the Kingdom of God (Acts 1:3).

It should be noted that the time span of forty days is used many times in the Bible and signifies a temporal period of completeness and sufficiency (Gen 7:17; Ex 16:35, 24:18; Judg 3:11; 1 Sam 17:16; 1 Kg 19:8; Jon 3:4; Mt 4:2). On the fortieth day after his passover, Jesus ascended into heaven to be glorified on the right hand of God (Acts 1:9-11; Mk 16:19; Lk 24:51). The ascension of Christ is his final physical departure from this world after the resurrection. It is the formal completion of his mission in this world as the Messianic Saviour. It is his glorious return to the Father who had sent him into the world to accomplish the work that he had given him to do (Jn 17:4-5).

... and lifting his hands he blessed them. While blessing them, he parted from them and was carried up into heaven. And they returned to Jerusalem with great joy. ... (Lk 24:51-52).

The Church’s celebration of the ascension, as all such festal celebrations, is not merely the remembrance of an event in Christ’s life. Indeed, the ascension itself is not to be understood as though it were simply the supernatural event of a man floating up and away into the skies. The holy scripture stresses Christ’s physical departure and his glorification with God the Father, together with the great joy which his disciples had as they received the promise of the Holy Spirit who was to come to assure the Lord’s presence with them, enabling them to be his witnesses to the ends of earth (Lk 24:48-53; Acts 1:8-11; Mt 28:20; Mk 16:16-14).

In the Church the believers in Christ celebrate these very same realities with the conviction that it is for them and for all men that Christ’s departure from this world has taken place. The Lord leaves in order to be glorified with God the Father and to glorify us with himself. He goes in order to “prepare a place” for and to take us also into the blessedness of God s presence. He goes to open the way for all flesh into the “heavenly sanctuary ... the Holy Place not made by hands” (see Hebrews 8-10). He goes in order send the Holy Spirit, who proceeds from the Father to bear witness to him and his gospel in the world, making him powerfully present in the lives of disciples.

12 April 2015. Christ is Risen!

posted Apr 12, 2015, 7:54 PM by Mamao Thoma   [ updated Apr 12, 2015, 8:47 PM ]



Troparion

Christ is risen from the dead,
trampling down death by death,
and on those in the tombs bestowing life.

 

The Catechetical Homily of St. John Chrysostom

The Catechetical Homily of our father among the saints, John Chrysostom, archbishop of Constantinople, on the holy and light-bearing Day of the most glorious and saving Resurrection of Christ our God.

If any be devout and God-loving, let him enjoy this fair and radiant triumph. If any be a good and wise servant, let him enter rejoicing into the joy of his Lord. If any be weary of fasting, let him now receive his reward. If any have labored from the first hour, let him receive today his rightful due. If any have come at the third hour, let him feast with thankfulness. If any have arrived at the sixth hour, let him in no wise be in doubt, for in no wise shall he suffer loss. If any be delayed even until the ninth hour, let him draw near, doubting nothing, fearing nothing. If any have tarried even until the eleventh hour, let him not be fearful on account of his lateness; for the Master, Who is jealous of His honor, receiveth the last even as the first. He giveth rest to him that cometh at the eleventh hour, as well as to him that hath labored from the first hour; and to the last He is merciful, and the first He pleaseth; to the one He giveth, and to the other He bestoweth; and He receiveth the works, and welcometh the intention; and the deed He honoureth, and the offering He praiseth. Wherefore, then, enter ye all into the joy of your Lord; both the first and the second, receive ye your reward. Ye rich and ye poor, with one another exult.

Ye sober and ye slothful, honor the day. Ye that have kept the fast and ye that have not, be glad today. The table is full-laden, delight ye all. The calf is fatted; let none go forth hungry. Let all enjoy the feast of faith, receive all ye the riches of goodness. Let no one bewail his poverty, for the universal kingdom hath been revealed. Let no one weep for his transgressions, for forgiveness hath dawned from the tomb. Let no one fear death, for the death of the Saviour hath set us free. He hath quench by it, He hath led hades captive, He Who descended into hades. He embittered it, when it tasted of His flesh. And foretelling this, Isaiah cried: "Hades," he saith, "was embittered when it encountered Thee below." It was embittered, for it was abolished. It was embittered, for it was mocked. It was embittered, for it was slain. It was embittered, for it was overthrown. It was embittered, for it was fettered. It received a body and encountered God. It received earth, and met heaven. It received that which it saw, and fell to what it did not see. O death, where is thy sting? O hades, where is thy victory?

Christ is risen, and thou art cast down. 
Christ is risen, and the demons are fallen. 
Christ is risen, and the angels rejoice. 
Christ is risen, and life flourisheth. 
Christ is risen, and there is none dead in the tombs.

For Christ, being risen from the dead, is become the first-fruits of them that have fallen asleep. To Him be glory and dominion unto the ages of ages. Amen.

(Read during the Paschal Matins)

09 აპრილი 2015წ. საიდუმლო სერობა

posted Apr 7, 2015, 4:57 PM by Mamao Thoma





  ჟურნალი „კარიბჭე“, აპრილი, 2004 წ.


    დიდ ხუთშაბათს დააგვირგვინა მაცხოვარმა ყოველი თავისი სწავლანი უმშვენიერესი და უტკბილესი სიტყვებით, რომლითაც ნუგეში სცა და გამოეთხოვა საყვარელ მოწაფეებს.

    ამ დღეს შესრულდა უფლის სერობა, რომელშიც გარკვეული საიდუმლოა ჩადებული. მართლმადიდებელ ეკლესიაში სრულდება 7 საიდუმლო: ნათლისღება, ზიარება, მირონცხება, აღსარება, მღვდლობა, ქორწინება და ზეთის კურთხევა. ერთ-ერთ უმნიშვნელოვანესთაგან საიდუმლოს წარმოადგენს ზიარება.

    „და ვითარცა ჰსჭამდეს იგინი, მიიღო იესო პური და ჰმადლობდა და განჰსტეხა, და მიჰსცა მოწაფეთა თვისთა და ჰრქუა მათ: მიიღეთ და ჰსჭამეთ, ესე არს ხორცი ჩემი“ (მათე 26, 27).

    იესო ჰმადლობდა, სანამ განსტეხდა პურს. მაცხოვარი ამით გვასწავლის, რომ ჩვენც უნდა ვმადლობდეთ ღმერთს მუდამ. ჩვენი მადლიერება შემოქმედს არაფერს მატებს, ჩვენ კი მასთან გვაახლოებს და როდესაც ტაძარში სრულდება ჟამის წირვა (ბერძნულიდან „ეუხარისტია“), ეს ნიშნავს იმას, რომ აღვავლენთ უფლისადმი მადლობას. ეს არის განსხვავება მისი მრავალი მოწყალებისა ჩვენზე.

    იესო ქრისტე ძველი აღთქმიდან არაფერს არ არღვევს, ის აღასრულებს. როგორც მოგეხსენებათ, ებრაელები პასექის დღესასწაულს უფლის მიერ ეგვიპტის ტყვეობიდან გამოხსნის მოსაგონებლად აღნიშნავენ ნისანის 14 რიცხვში (მარტი-აპრილი), მზის ჩასვლის შემდგომ თუმცა კი პასექის მიღება უფრო ადრეც შეიძლებოდა, განსაკუთრებით გალილეიდან მოსულთათვის. მაცხოვარი, როგორც ძველი ყველა წესის აღმსარებელი, სარგებლობს ამ წესით და სერობასაც ნისანის 13 რიცხვის ხუთშაბათს აღასრულებს, დანიშნული დროიდან ერთი დღით ადრე. ეს იმის გამო, რომ ჯვარზე დაკანონებული საპასექო სერობის დღეს უნდა მიეტანა თავი თვისი მსხვერპლად. როგორც პასექი ჭეშმარიტ ტარიგს, პურის ნაჭრებს ურიგებს მოციქულთ, რითაც სიმბოლურად განასახიერებდა აღთქმული ქვეყნის სიუხვეს, მომდინარეს რძითა და თაფლით. ხანდახან ამ ადათის შესრულებით, ოჯახის უფროსი განსაკუთრებულ კეთილმოსურნეობას გამოხატავდა მისდამი, ვისაც განტეხილ პურს აწოდებდა.

    უფალი ჯვარს ეცვა ჩვენთვის და თავი თვისი მიგვიძღვანა საგზლად. ამიტომ მუდამ უნდა ვმადლობდეთ, როგორც ჩვენს მაგიერ, ასევე ყველას მაგიერ. ამით შევძლებთ მომაკვდინებელი ცოდვის, შურის, აღმოფხვრას ჩვენში და სიყვარულის დანერგვას, ადამიანი უძლური ხდება შურდეს მისი, ვის მაგივრადაც ჰმადლობს.

    „და მიიღო სასუმელი და ჰმადლობდა და მიჰსცა მათ და ჰრქუა: სუთ ამისგან ყოველთა, ესე არს სისხლი ჩემი ახლისა აღთქმისა, მრავალთათვის დათხეული მისატევებელად ცოდვათა“ (მათე 26, 27-28).

    უფლის სისხლი, ღირსეულად მიღებული, შორს განაგდებს ჩვენგან დემონებს და უხმობს ანგელოზთ მცველად. და როგორ ჭირდება დღეს ქვეყნიერებას ანგელოსთა მფარველობა. ჯვარზე დანთხეულმა ამ წმიდა სისხლმა განწმიდა კაცობრიობა. ეს სისხლია ჩვენი სულების მხსნელი, განმბანელი ცოდვებისაგან.

    არსებობს მეტად საყვარელი სიტყვა - „მეგობარი“ ე.ი. ორი ან ჯგუფი მოსიყვარულე ადამიანებისა, რომლებიც იმდენად ახლო სულიერ კავშირში არიან ერთმანეთთან, რომ ფიზიკური გამოვლინებით, როგორც ხალხური ტრადიცია გადმოგვცემს, ერთი გობიდან საკვების თანაზიარნი არიან. და რაოდენ უფრო მეტად თანაზიარნი ხდებიან ქრისტიანები, როდესაც ერთი ბარძიმიდან იღებენ პურსა და ღვინოს, რომელიც მღვდლის მიერ სული წმიდის გარდამოწვევით გარდაიქცევა რეალურ იესო ქრისტეს წმიდა სისხლად და ხორცად. წმიდა ზიარების მიღების შემდგომ უფალი იესო ქრისტე შემოდის ჩვენში და ჩვენს სხეულში დაივანებს. ვეზიარებით ქრისტეს, ვერთიანდებით ერთმანეთთან. ჭეშმარიტად ქრისტეს სხეულის (ეკლესიის) წევრები ვხდებით. რაოდენ უფრო მეტია სიყვარული ჩვენს შორის, ვიდრე ჩვეულებრივ მეგობრებს შორის. სწორედ იმისათვის განაზავა მან თავისი სხეული და შეგვირწყა, რომ შევიქმნეთ ერთნი, როგორც ერთი სხეული, რომლის თავი არის ქრისტე. ეს მხოლოდ ჩვენს მიმართ უფლის ძლიერი სიყვარულის გამო მოხდა. უფალი გვასაზრდოებს თავისი სხეულით იმისთვის, რომ შევიქმნეთ მეტად კეთილშობილნი, ჩვენთვის ზრუნავს ამ ქვეყნად და მით-უფრო იზრუნებს იმქვეყნად, მარადიულობაში. ჩვენს ტაძარში მორწმუნეთა ზიარების დროს სრულდება გალობა: „ხორცი ქრისტესი მივიღოთ და უკვდავებისა წყაროსა გემო ვიხმიოთ“.

    წმიდა ტრაპეზით გარდამოედინება სულიერი წყარო. მასზეა ხე დანერგილი, რომელიც ისხამს მარად უჭკნობ ნაყოფს. ეს წყარო ანაყოფიერებს გვალვებს, წარმოქმნილს ჩვენს სულში. ეს წყარო არის სინათლის, რომელიც გამოსცემს სხივებს ჭეშმარიტებისას, რაოდენ მნიშვნელოვანი ყოფილა უმთვრესი და უმაღლესი საიდუმლო ზიარებისა, რომელიც დააფუძნა მაცხოვარმა დღევანდელ დღეს. ეს არის საიდუმლო ჩვენი სარწმუნოებისა, რომელიც თუ სასოებით და ღირსებით იქნა მიღებული, გამოსცვლის კაცის ბუნებას. ნებისმიერ დღეს შეუძლია ადამიანს ეზიაროს, თუ სათნადოდ იქნა მომზადებული, მაგრამ არსებობს ქრისტიანული ტრადიცია ზიარებისა დიდ ხუთშაბათს. ერთ-ერთ მძიმე სასჯელად ითვლებოდა, თუ ამ დღეს ვინმეს უზიარებლად დატოვებდნენ.

    ჩვენს ტაძრებში წმიდა ზიარების წინ ხშირია ხმაური. გავისენოთ სახარებიდან, რომ ანგელოზნი აღმატებულნი ჩვენზე, რა პატივით და მოწიწებით იდგნენ უფლის საფლავთან, სადაც უკვე აღარ ესვენა მაცხოვარი, რამეთუ აღმსდგარი იყო. ჩვენ კი, მივეახლებით რა წმიდა ტრაპეზს, სისხლსა და ხორცს უფლისა, შფოთით, განკითხვით, რა პატიებას მივიღებთ? როგორ შეგვიძლია ვეზიაროთ ამ მსხვერპლს თუ გული და გონება ჩვენი არ არის განწმენდილი, დამდაბლებული და ღია სიყვარულისა და ჭეშმარიტების დასავანებლად?

    „და აღსდგა სერობასა მისგან და დაჰსდუა სამოსელი თვისი, და მიიღო არდაგი, და მოირტყა იგი და მიიღო წყალი და შთაასხა საბანელსა მას და იწყო ბანად ფერხთა მოწაფეთა თვისთა“ (იოანე 13, 4-5).

    დააწესა რა მაცხოვარმა უმთავრესი ქრისტაინული საიდუმლო ზიარებისა, დაბანა ფერხნი მოწაფეთა, მისცა მათ უმაღლესი სახე და მაგალითი ქრისტიანული სიმდაბლისა და სიყვარულისა. იგი არ არის ამაყი ბელადი. ხალხი თავის სახელით რომ მიჰყავს, ის თავისი მოწაფეების მორჩილი მსახურია და ქვეყანაზე პირველობას, დიდებას ან თაყვანისცემას არ ეძიებს. ქრისტე ასწავლის მოციქულთ, რომ მათაც ერთმანეთს უნდა დაბანონ ფეხი.„რამეთუ სახე მიგეც თქუენ, ეგრეთ თქუენცა ჰყოფდეთ“ (იოანე 13, 5).

    ამ დღეს ქრისტიანი უნდა იხსენებდეს განსხვავებული გრძნობით და სასოებით. ამ დღეს მაინც უნდა დაივიწყოს სოფელი და ყოველი ამაოება, განუშორებლად, სულითა და გულით უნდა იყოს მაცხოვართან და ეზიაროს მის ჯვარსა და ვნებებს.

    იუდა, ქრისტეს მოწაფეთაგანი, ტრაპეზის მონაწილე და მიმღებელი უფლის აურაცხელი სიკეთეებისა, ხდება გამცემი, იესომ იცის მისი განზრახვა, მაგრამ პირველად მას ბანს ფერხს. უფალს უნდა ამით შეაჩეროს ბოროტ განზრახვაში, ქრისტეს შეეძლო იუდას სიბოროტის ალაგმვა, მაგრამ ადამიანს აქვს შემოქმედისაგან მინიჭებული ნების თავისუფლება, იუდას აძლევს თავისუფლებას თავისი ნებით და არა ძალდატანებით დაატოვებინოს ბოროტი გადაწყვეტილება, ასე ხდება ადამიანთა გამოხსნაც. ხოლო თავისუფალი ნებით უნდა მოხდეს ხსნა კაცობრიობისა და არა უფლის ძალდატანებით.

    იესო ქრისტე ფეხს ბანს იუდას მაშინ, როდესაც იცის რომ გასცემს, მასზე ზრუნავს უკანასკნელ დღემდე. აქ ჩანს უფლის მზრუნველობა და უსაზღვრო სიყვარული ნებისმიერი ცოდვილის მიმართ. ქრისტე ფეხთბანით გვასწავლის მორჩილებას, რომელიც თავი და ბოლოა სათნოებისა. თავისი ხელით ასხამს საბანელში წყალს, სხვას კი არ ავალებს! ამით უნდა შევიმეცნოთ, რომ როდესაც ვაკეთებთ სიკეთეს, მთელი მოდომებით უნდა გავაკეთოთ.

    იუდა ვერ ჭვრეტს ქრისტეს მოძღვრების სათნო სულს. ამჯერად კი რწმენა ქრისტეს, როგორც მესიის არაჭეშმარიტებაზე, კიდევ უფრო განუმტკიცდა. ჭეშმარიტი მესია, ფიქრობდა ის, თავს არ დაიმცირებდა მონის მოვალეობის შესრულებით. იგი მოწაფეებს ფეხს კი არ დაბანდა, არამედ როგორც მეფე მედიდურად და ამაყად წარუძღვებოდა მათ იუდეველი ხალხის განთავისუფლების აღსასრულებლად. მოძღვარმა მოწაფის ამგვარი განწყობა, ბუნებრივია, იცოდა. „შეჰსძრწუნდა სულითა, და ჰსწამა და ჰსთქუა: „ამინ, ამინ გეტყვი თქვენ: ვითარმედ ერთმან თქვენგანმან მიმცეს მე“ (იოანე 13, 21) იუდას ეძლევა სინანულის საშუალება, ქრისტეს მისი ხსნა და გადარჩენა უნდა. უფრო ადრე ეუბნება მოწაფეებს: „ერთი თქვენგანი ეშმაკი არს“ (იოანე 6, 70). ქრისტე აჩვენებს იუდას, რომ იცნობს მას, როგორც გამცემელს, მაგრამ საჯაროდ არ ამხელს. იცოდა რა ქრისტემ მისი ვერცხლისმოყვარეობია, ფულის პარვა, ყველანაირად ცდილობს, გააღვიძოს მასში სინანული (ფულის შესანახი გუადრუცი ქრისტემ მას მიაბარა). ქრისტეს მზრუნველობა იუდას მიმართ უსაზღვროა. ის თვით ყაჩაღის სულსაც მოათვინიერებდა. მაგრამ იუდა შეუკავშირდა ეშმაკს. სატანა ერთბაშად არ შემოდის ადამიანში. ის ჯერ მრავალ თავდასხმას აწყობს. შემდეგ, როდესაც ადამიანში დაინახავს მიღების მზადყოფნას, მთლიანად ჩასახლდება და დაიპყრობს მას. საშინელია ვერცხლისმოყვარეობა. ის ხურავს ადამიანის გულს, თვალსა და ყურს და პირუტყვის დონემდე დაჰყავს იგი. არ აძლევს საშუალებას სინდისზე დაფიქრებისა. ის ადამიანს ყურმოჭრილ მონად გადააქცევს. ხშირ შემთხვევაში ეს სნეულება მსოფლიოში მრავალი ომი, სისხლისღვრა, წმიდა პავლე მოციქული მასზე დამონებულს უწოდებს კერპთმსახურს.

    ყოველ ზემოთქმულ მაგალითებს, მოქმედებებს, უფლისა ჩვენისა იესო ქრისტეს სწავლას დღეს წმიდა ეკლესია გამოხატავს ლოცვებით, გალობით,    რომელიც განსაკუთრებული გულმოდგინებით უნდა ისმინოს ქრისტიანმა. გრძნობა ანუ კაცის გულის მოძრაობა მართავს მის ცხოვრებას და საქმეს. ჭკუას და გონებას ისე არ ემორჩილება კაცი, როგორც გულის წადილს. გავუხსნათ უფალს ჩვენი გულები, დავემორჩილოთ და ნუ შევეწინააღმდეგებით მას, მარად გვახსოვდეს უფლის სიტყვები: „მცნებასა ახალსა მოგცემთ თქუენ, რათა იყუარებოდეთ ურიერთას...“ (იოანე 13, 34).

ნატო ბოკერია
გაზეთი „საპატრიარქოს უწყებანი“, № 14 (116), 2001 წ.
წყარო: http://www.orthodoxy.ge/

1-10 of 28